Recensies
  Laatste update: 22-02-2017
   
  Zerp
van: - 22-01-2016 13:36
 
 

Zerp

Voor het aangezicht van god zijn wij allen gelijk zou ik willen veranderen in de rij vóór de kassa zijn wij allemaal de lul. Ook al geven wij het niet toe, het overkomt ons. Men kan troost vinden in het besef dat een ieder van ons gedoemd is tot de onvermijdelijke kassacongestie, maar toch blijft de weg naar het afrekenen onaangenaam, onverteerbaar, onbehagelijk, ongelegen, ongezellig, ongemakkelijk, ongerieflijk, onuitstaanbaar, eentonig en geestdodend, afstompend en uitzichtloos of slaap en ergernis verwekkend om niet te zeggen vervelend.

Ter plekke manifesteren zich fundamentele en existentiële vragen, zoals: hoe ga ik om met kassa-ergenissen? Ben ik de enige die altijd in de traagste rij staat? Is wachten de zin van het bestaan? Maak ik constant de verkeerde keuzes? Waarom heb ik nooit geluk? Ben ik te laf om voor te dringen? Waarom zij wel en ik niet? Moet ik assertiever zijn, sneller en beter gekleed? Zal ik jong en vitaal doen? Kan ik het nog? Is het te laat? Ga ik nu echt op fitnes? Mijn sociale netwerk uitbreiden? Geld als water maken? Een wereldreis? Het huis verbouwen of eerst de afwas doen? Wil ik niet naar een andere supermarkt van het leven?

Depressiviteit overvalt je omdat verkeerde keuzes synoniem lijken te zijn van je zijn en niet alleen bij Albert Heijn. Kijk nou eens goed wat je in je mandje hebt. Natuurlijk worden de naburige klanten veel sneller geholpen. Dat de kortste stoet het langste duurt is niet jouw schuld en als je de film Sophie’s Choice hebt gezien, valt deze rij eigenlijk wel mee. Wat beter gemutst trek ik alvast de bonuskaart. Er staan geen bejaarden voor mij, dus zo lang zal het niet duren. En toen begon het.

De niet onaantrekkelijke caissière met vier havo, die zichtbaar ook meer van het leven had verwacht, moest een nieuwe kassarol. Een zucht golfde door de rij. Wat aanvankelijk leek op een geroutineerde handeling bleek pure bluf. Haar afdelingschef moest worden ingevlogen. Switchen naar een andere kassa was niet langer mogelijk. De rij was aangegroeid tot halverwege het zuivelpad. Wij schikten in ons lot.

Na een eeuwigheid klonk de vraag van het kassameisje om de bonuskaart als een verlossing. Gehaast zocht de klant naar het pasje en keerde onbedoeld haar portemonnee om zodat al het kleingeld een gevecht aanging met de zwaartekracht en zich een weg zocht tussen alle onderdelen van de kassa-unit.

Klanten in het bezit van een bonuskaart dien deze te allen tijden, nogmaals: te allen tijden paraat te hebben! Menigeen reageert alsof hen een indiscrete vraag wordt gesteld, maar (krachtterm) het is toch (krachtterm) niet de eerste keer dat je bij Albert Heijn bent (krachtterm). Hou je bonuskaart klaar. Stelletje (krachttermen)!

Het besluit van de toenmalige minister van financiën, Gerrit Zalm (Ik ben Gerrit. Ik steel als een dief. Ik ben Gerrit. Ik steel als de raven), om de cent en de twee centstukken af te schaffen wierp zijn vruchten af. Het duurde het minder lang dan gedacht om de muntjes, met dank aan de coöperatieve medewerking van de omstanders, weer boven tafel te krijgen.

Jammer genoeg was het een ‘alleen pinnen’ kassa . De boodschappen van de klant werden retour geboekt en een behulpzame stagiaire, die na een tijdje verscheen, hielp de klant met het opnieuw inchecken van de producten bij een andere kassa, nadat zij eerst grondig waren onderzocht en uitgepakt. Naast mij viel iemand flauw.

Natuurlijk kunnen wij niet lichtzinnig denken over het vluchtelingenprobleem, maar het juist inschatten van het aantal klanten en de hoeveelheid boodschappen biedt zeker geen garantie tot succes in de rij. Ook bij Albert Heijn. De omstandigheden veranderden steeds.

De volgende klant was van buitenlandse afkomst en had groenten en fruit in één zak gedaan, zodat de caissière alles moest uitpakken om elk stuk afzonderlijk te kunnen wegen. Vervolgens ging zij bellen omdat er een appel zonder sticker tussen zat en je kunt van een havo vier meisje niet verwachten dat zij alle appelsoorten afzonderlijk kan determineren. Ook al had zij biologie in het pakket. Een baby begon te huilen.

Het pak melkpoeder van de Chinezen had over de hele lengte van de lopende band gelekt. Met een nogal groot uitgevallen kruimeldief leek de afdelingschef de zaak snel geschoond te hebben, maar toen het rubber weer begon te rollen bleek het tegendeel. Naast mij paste iemand mond-op-mond reclame toe.

Ik dacht dat de Chinese pinpas niet goed werd ingelezen, maar er was iets anders aan de hand. Tijdens het moment dat de caissière het principe van de bestekzegels aan hen trachtte uit te leggen (geen Chinees in haar pakket), ontdekte de man dat zijn vrouw in plaats van Duitse bierworstjes kauwsticks voor de hond had gekocht en die moesten natuurlijk worden geruild. De man achter mij liet alles lopen. Tenminste, zo rook het.

Plotseling was ik aan de beurt. Een weldadige kalmte overviel mij. Ik beruste in de voorzienigheid en daardoor werd mij het principe van de 24-uurs economie ineens kristal helder. Zo duidelijk, dat het meisje de kassabon voor mij niet meer hoefde te printen, maar dat kwam natuurlijk ook omdat ik mijn pinpas was vergeten.

© IJsbrand Flamminga

 
   
  Vrolijk kerstfeest
van: - 21-12-2015 16:44
 
 

Vrolijk kerstfeest

Het is weer zover. De donkere dagen voor de kerst. Het einde van het kalenderjaar is in zicht en iedereen struint zwaar opgefokt de lokale middenstand af voor het vreten, het zuipen en de toepasselijke cadeaus. Dat kan van alles zijn, als het maar iets is met letters voor in de vensterbank of aan de muur. Het liefst van opzettelijk verouderd hout dat vooral erg vintage moet zijn.
 
 De bewerkte planken doen ons terug denken aan lang vervlogen tijden toen alles beter was. Emoties en herinneringen die perfect passen bij de boom, die in het beste geval zelf ook van hout is. Oud is in de mode. Niet bejaarden zijn een trend, maar nostalgisch antiek is hip en vergrijzing is eerder een gebrek aan goede smaak dan een maatschappelijk probleem. 
 
 Het nieuwe vroeger komt meestal per kilo uit China. De echte kiloknallers liggen in de ‘gezelligste maand van het jaar’ weer hoog opgestapeld bij Albert Heijn. De kerstkip met notenvulling, de entrecote met bierjus, het lamsrack met specerijenrub en de biologische pulled pork zijn de grootste succesnummers. Alhoewel die gehersenspoelde reli-nazi’s van de zogenaamde  islamitische staat het als kiloknallers ook niet slecht deden.
 
 Na de gebruikelijke vragen omtrent de bonuskaart, de spaarzegels, de bestekpunten, de geprinte kassabon en onze tevredenheidfactor wenst de caissière je dan ‘prettige dagen’. Dat vind ik een typisch voorbeeld van ongekend gekruidenier. Het kassameisje wenst je geen ‘voorspoedig jaar’ of ‘een fijn leven’. Nee, ‘prettige dagen’. Meer kan er blijkbaar niet af bij de grootgrutter.
 
 ‘Het zijn ook van die rare dagen,’ zei mijn buurvrouw. Dat vind ik ook complete onzin. Het zijn helemaal geen rare dagen. Het is nog steeds zaterdag en zondag en de dagen worden na 21 december helemaal niet langer! Een dag blijft gewoon vierentwintig uur. Niet meer en niet minder.
 
 Bovendien is de opwarming van de aarde niet de schuld van die buitenlandse vluchtelingen. We vreten gewoon te veel vlees. In Geldermalsen en Werkendam jankten schuimbekkende randdebielen: ‘eigen vlees eerst’, maar daaraan zal toch een einde moeten komen.
 
 Als gevolg van het verziekte milieu mag je vanaf 1 januari 2016 Rotterdam niet meer in met je vintage oldtimer. Ook al istie rood.

© IJsbrand Flamminga

 

 

 
   
  Odeur
van: - 05-11-2015 23:47
 
 

 

Odeur
Oud buschauffeur van de RET, Jaap Kooiman (Toen geluk nog heel gewoon was), draait zich om in zijn denkbeeldige graf - ‘Het mot nou niet veel gekker worden’ - als hij hoort van de nieuwe plannen bij de Metro. Gisteren begon de RET met ‘het verbeteren van de stationsbeleving’ door geur en muziek. Ik las het in de krant en ik ben meteen gaan ruiken. Misschien was ik op het verkeerde station, want ik zag alleen passagiers die verontrust onder hun schoenen keken en een verdwaalde junk met een driesnarige gitaar.

Het is de bedoeling van het vervoersbedrijf om ‘de gepercipieerde wachttijd korter en prettiger te maken’. Volgens mij moet je de metro dan vaker laten rijden, maar de RET heeft hiervoor speciaal een ‘projectleider beleving op stations’ (het bestaat!) aangetrokken. Deze Lysander van der Sluis zorgt voor de prikkels dempende muziek en de bijbehorende parfums van een bedrijf dat gespecialiseerd is in geur voor de openbare ruimte. Ik zou dat bedrijf subiet aanklagen. Meestal is de lucht in Rotterdam niet te nassen, maar de projectleider ontkent dat.

Hij ziet heil in ‘volledige aromatische geuren, want van chemische stoffen krijg je allergieproblemen’. Bloemige geuren associëren mensen met fris en veilig. Met name citrus is zijn favoriet. Zelf denk ik hierbij meteen aan toiletreiniger en vochtige billendoekjes, maar niet Van der Sluis. Vroeger roken de stations Beurs en Zuidplein naar gebrande pinda’s. Momenteel maakt de lucht van aangebrande croissantjes en skunk op het Eendrachtsplein deel uit van de stationsbeleving. Hierin komt nu verandering door geurverspreiders.
 
Na de luchtstromen op de stations te hebben getest is de weg vrij voor een aantal bijstandtrekkers op Hbo-niveau die voor hun uitkering niet langer papier hoeven te prikken, maar op de stations gaan zorgen voor geureffecten. De geuren moeten evenals de muziek aansluiten op het moment van de dag. Het is nog de vraag of citrusgeur goed mixt met het aroma van een volle metro, die tijdens de ochtendspits stinkt naar tandpasta, goedkope aftershave en deodorants die zwaar over hun THT zijn of zaterdagavond als de halve gemeente het bouquet van alcohol draagt. In de allerhande lijstjes aanvoerende wereldstad rijdt de laatste metro in het weekend om half een, dus lang duurt dat overigens niet.
 
Ooit vroeg ik directeur Pedro Peters of door de komst van de toegangspoortjes het aantal zwartrijders is afgenomen. ‘Nou en of! Spectaculair,’ zei hij. ‘Kan dan de prijs van de kaartjes niet omlaag?’ vroeg ik.  Peters stamelde wat en opperde nog om de ov-chipcard te laten sponsoren door Chanel nr. 5, maar een fijn gesprek werd het niet meer. Het lijkt mij voor de projectleider ook een flinke klus om bijna 24/7 plaatjes te draaien voor de opgefokte reizigers. Hij wil de dag laten beginnen met natuurgeluiden (dat kan dus van alles zijn). In de ochtendspits is er klassiek, daarna gaat het tempo omhoog met jazz en latin. In de avondspits is het weer rustig. In de late avond is er een intieme sfeer.
 
Nu begrijp ik ook wel dat je geen gruntmetal van bijvoorbeeld Gorefest over de perrons kan laten schallen, maar middeleeuwse gitaar- of harpmuziek maakt ook nerveus. Op station Blijdorp wil hij - hoe verzint hij het - dierengeluiden laten horen. Dan wil hij zeker ook doctor Hook and the Medicine Show op Dijkzigt en Japie Valkhoff op Maashaven. Het is niet voor het eerst dat de RET in het kader van het veiligheidsbeleid muziek inzet. In 1999 experimenteerde de Rotterdamse Elektrische Tram met straatmusici die de reizigers een geruststellend gevoel moesten geven. Het was geen succes. Slechts een klein aantal straatmuzikanten heeft het overleefd.
  
© IJsbrand Flamminga 
 
   
  Transavia
van: - 08-10-2015 15:56
 
 
Transavia
Weer was de sandwich van de maand uitverkocht, terwijl wij speciaal voor het broodje Meatball Red Onion in september hadden geboekt. Het overkwam ons vorig jaar ook. Ik zag het laatste doosje met de smakelijke driehoekjes voor mijn neus verdwijnen op rij 17, waar een gulzige dertiger de populaire vliegtuigsandwich ongegeneerd naar binnen werkte. Wij zaten toen op rij 18.

Dit jaar bevonden wij ons opnieuw in het midden van het - overigens zeer gedateerde - vliegtuig. Niet alleen wordt op die plaats het uitzicht door de vleugel ontnomen, ook is de kans groot dat naast de Meatball Red Onion ook de Chicken Pesto, de Creamy Tuna, de Crispy Bacon & Egg Salad en de Cheese & Slow Roasted Tomato reeds in de magen van de medepassagiers zijn verdwenen, voordat de crew met hun vreet- en zuiptrolley ter plekke is gearriveerd. Hetgeen geschiedde.

Machteloos keken wij toe. Onder het motto ‘profiteer en geniet’ konden wij wel een handje zoute pinda’s inclusief een blikje bier aanschaffen voor het equivalent van 9 gulden 35, maar zover kwam het niet. Naast mij ontstond onenigheid over de laatste saucijzenbroodjes, die door een naar het achterste deel van het vliegtuig gesticulerende stewardess in tot ontdooien werden gesommeerd. Het zou even kunnen duren. Zij waren namelijk diepgevroren. Inmiddels hadden mijn buren zonder handgemeen overeenstemming bereikt over de verdeling van de worstenbroodjes. Er waren er nog drie. Stoel 18 E en 18 F hadden nogal last van turbulentie, dus zij namen genoegen met ieder een halve vette hap.
 
Ik verbeet mij over de gang van zaken. Kan er niet beter worden ingekocht? De stewardess deelde mij mee, op een toon alsof ik zelf volledig verantwoordelijk zou zijn voor het falende inkoopbeleid, dat zij hieraan niets kon doen. ‘Wie dan wel?’, vroeg ik. Zo’n vliegtuigmeisje is vaker in de lucht dan ik en de maatschappij weet weken, zo niet maanden, tevoren hoeveel passagiers er zijn. Ik nam genoegen met een colaatje. Zij hadden alleen cola light. Niet omdat het vliegtuig overbelast was, maar de gewone cola was op.
 
Ruim een kwartier nadat de landing was ingezet wachtten mijn buren nog steeds op hun saucijzenbroodje. Ik drukte op het belletje voor tekst en uitleg. ‘Mijn medereisgenoten wachten al een eeuwigheid op hun hapje en waar was trouwens het karretje met de taxfree producten? Noemen jullie dit service?’ Het signaal fasten seatbelts had allang geklonken toen de kartonnen doosjes met de lauwwarme snacks alsnog verschenen. Niet lang daarna kwam een stewardess, die schijnbaar de MAVO wel had afgemaakt, naar mij toe met een formulier. Verheugd veronderstelde ik dat ik mijn klacht op papier zou kunnen zetten.
 
Tot mijn verbijstering kreeg ik een printje in de handen gedrukt waarop in minuscule letters (corps 6) en in vier talen gedrukt stond dat ik mij schuldig had gemaakt aan on-toe-laat-baar gedrag! Het betrof een laatste waarschuwing en kennisgeving van overtreding. Als ik door zou gaan, zou ik een strafbaar feit plegen. Mijn gedrag was in strijd zijn met de goede orde en discipline aan boord. Ik zou de veiligheid van personen, goederen en zelfs het vliegtuig in gevaar brengen. Waarna een opsomming volgde van categorieën van zogenaamd ontoelaatbaar gedrag. Overigens viel klagen over de service daar niet onder. Als ik geen gehoor gaf aan deze oproep, zou ik kunnen worden vervolgd onder Nederlands strafrecht, hetgeen zou kunnen leiden tot een boete van 45.200 (typisch Nederlands) euro of een gevangenisstraf van maximaal vijftien jaar!
 
Wat een onmetelijke gotspe. Het was dat ik mijn gordel om had. Is het vreemd dat sommige passagiers hierom exploderen? Alhoewel veel (dronken) reizigers de lettertjes waarschijnlijk niet eens kunnen lezen. Dat ik door het cabinepersoneel gebruikt werd als kop van jut voor het schromelijk tekort aan service bleek nog eens vlak voordat wij de grond raakten. Toen pas kregen de saucijzenbroodjes hun wisselgeld terug. 18 A had zijn saucijsje niet eens gezien en 18 B kreeg een kwartje te weinig retour. Eenmaal op Turkse bodem deed ik mij, lichtelijk aangedaan, tegoed aan Sultans Kebab: gekruide meatballs met garlic yogurt op een broodje. Heerlijk.

 

© IJsbrand Flamminga

 
   
  Jazz wordt schoonheidskoningin
van: - 10-09-2015 23:08
 
 

 

Jazz wordt schoonheidskoningin 
 De 20-jarige Jessie Jazz Vuik (ze heet echt zó) is afgelopen maandag uitgeroepen tot Miss Nederland 2015. Uit de selectie van twaalf kandidates werd het Rotterdamse model gekozen om ons land te vertegenwoordigen bij de Miss Universe verkiezing in China. Het zal wel, maar voor mij is het Nederlands elftal de grote winnaar van de nationale missverkiezing. Want als er iets mis is, dan is het wel het Nederlands elftal. Ha-o-el-el-a-en-d, Holland doet geen meter mee. Zowel in verdedigend als in aanvallend opzicht ging het team van Danny Blind, die aan het begin van zijn missie nog een ‘goed gevoel’ had, compleet de mist in. Blinds optimisme bleek na één wedstrijd al totaal misplaatst. De oud-international was tevergeefs gewaarschuwd om de kwaliteit van de IJslandse ploeg niet te miskennen en daardoor loopt Oranje de deelname aan het EK 2016 misschien nu mis. Het heeft het lot niet meer in eigen hand. Blinds mistelling van de rangorde sprak boekdelen. Vier in plaats van zes punten zijn al genoeg voor Turkije om als derde in de poule te eindigen. Het miserabele spel in de voorgaande kwalificatiewedstrijden was de reden voor het ontslag van Guus Hiddink. Het bleek een volkomen misvatting dat een trainerswissel Oranje weer op de rails zou krijgen. Ook de internationale pers was het mistroostige spel niet ontgaan. De kranten schreven met het nodige misprijzen over de matige inzet en de misplaatste arrogantie van de voetbalmiljonairs. Het waren niet de IJslanders die het team vakkundig misleidden. Het was een volledig gebrek aan tactisch inzicht, dat zich na de miskleun van Martis Indie manifesteerde. De wissel van Jeffrey Bruma voor Klaas Jan Huntelaar, die met de nodige misbaar het veld verliet, was een onbegrijpelijke misgreep. Om bij een achterstand van 1-0 een aanvaller voor een verdediger te ruilen is en blijft een absolute misrekening. Pas na tweeënveertig minuten leverde Wesley Sneijder het eerste kansrijke schot op het doel af. Hij mistte. De aanval van Gregory van der Wiel op de benen van Bjarnason was misdadig. Zijn onbegrijpelijke misstap leidde tot een terechte penalty voor IJsland. Dat keeper Jasper Cillissen vervolgens mistastte, typeerde de algehele mismoedigheid van het elftal. Georginio Wijnaldum deed een doelpoging die een speler van zijn kaliber niet misstond, maar hij kreeg de bal niet tussen de palen. Wijnaldum werd vervangen door Quincy Promes die bij zijn huidige club, Spartak Moskou, wordt gezien als een grote miskoop. Bankzitter Luciano Narsingh produceerde nog een mislukte schuiver en toen floot de scheidsrechter voor het einde. De veronderstelling dat de tweede wedstrijd tegen Turkije de misère rond het Nederlands elftal zou kunnen doen vergeten was niet meer dan een groot misverstand. Veel Turken zijn misogyn en die hebben sowieso niets met missverkiezingen, dus zij misten geen kans en zij droogden Oranje af met een niet mis te verstane 3-0. Ik wens u alvast een vrolijk kerstmis.
 
© IJsbrand Flamminga
 
 
.: © 2006 Skala Lokala :.