Tips
  Laatste update: 22-02-2017
   
  Skala Lokala stemwijzer
van: - 06-02-2017 18:39
 
 

Skala Lokala stemwijzer
Over ruim een maand mogen wij weer gaan stemmen. Maar liefst 28 politieke partijen nemen deel aan de Tweede Kamerverkiezingen van 15 maart. Veel kiezers zien door de bomen het bos niet meer. Om in het politieke oerwoud toch een weg te kunnen vinden heeft Skala Lokala een handige stemwijzer ontwikkeld. Onder het motto ‘op iedere pot past een deksel en voor elck wat wils’ zijn aansprekende uitdrukkingen vergezeld van de bijbehorende politieke partij. Faites vos yeux, mesdames et messieurs!

Alles is van mij: VVD
Alles is voorbij: PvdA
Alles is kut: PVV
Alles plat: SP
Alles is familie: CDA
Zo goed als: D66
Alles wordt beter: GroenLinks
God is alles: SGP/Christen Unie
Alles is voor Bassie: Partij voor de dieren
Vroeger was alles beter: 50PLUS
Ik doe hier alles: Ondernemerspartij
Manus van alles: VNL Voor Nederland
Al les: DENK
Alles verandert: Nieuwe Wegen
Alles staat ter discussie: Forum voor Democratie
Alles voor elkaar: De Burgerbeweging
Alles uit de kast: Vrijzinnige Partij
Lak aan alles: GeenPeil
Alles is vrij: Piratenpartij
Alles is zwart: Artikel 1
Alles telt: Niet Stemmers
Alles kits: Libertarische Partij
Alles op een kaart: Lokaal in de Kamer
Alles is liefde: JEZUS LEEFT
Alles moet weg: StemNL
Alles in wonderland: Mens en Spirit
Bedankt voor alles: Vrije Democratische Partij

 
   
  De muziek van Magma
van: - 06-01-2017 16:21
 
 
Zalig is de muziek van Magma, de ontelbare jaren oude band van de meester slagwerkerker Christiaan Vander. De protegé van Elvin Jones. Elvin Jones was  jarenlang de drummer van John Coltrane. John Coltrane is nog steeds de meest intense saxofonist ter wereld en ver daar buiten.
 
In het nieuwe universum stelt Magma de standaard. Op aarde zijn er weinigen die de kwaliteit van deze extrateriale band herkennen. Tussen wel en niet ligt het verschil. Magma krijgt het gelijk aan hun zijde. Van het begin tot het einde. Alle extremiteiten die er in de muziek bestaan worden door Magma opgerekt of ingevuld.
 
De langdurigheid van hun verbintenis is geen kwalitatieve voorwaarde, maar het zegt genoeg over hun passie en gedrevenheid, die in alle opzichten meer dan terecht is. Terecht. De verworvenheden van de westerse muziek rekt Magma op. In de geschiedenis van de zogenaamde populaire muziek is er geen band die meer intens is dan het collectief van Vander.
 
De gemiddelde luisteraar voelt zich ongemakkelijk bij zoveel virtuoos muzikaal geweld, maar juist nu is het noodzakelijk dat de geest wordt opgerekt! Lachen en huilen zijn, cerebraal gezien, hetzelfde. Een autonome blik op alles. Magma is alles. Magma is nu al klassiek. Recent en ongedateerd.
 
Haar of zijn muziek zal, evenals die van Frank Zappa, deel gaan uitmaken van het repertoire van de grote Philharmonische orkesten. Overal ter wereld. Te beginnen in Rotterdam, de pionierstad. Magma zal leiden tot de broodnoodzakelijke verjonging van ensembles en het publiek. Makkelijk is hun muziek niet.
 
Zij is veel dynamischer, aandachtig de geest van de moderne tijd, en vol van nieuwe ritmes en harmonieën. Het vergroot de spelvreugde van een ieder die muzikaal bewustzijn hoog in het vaandel heeft staan. Het doorbreekt het repertoire van de oude componisten. Het vult aan. Het comprimeert. Het zal een groot publiek doen toestromen, maar of de musici het kunnen spelen is de vraag. Het zal de langverwachte verbintenis tussen oud en nieuw concreet maken. Muzikale insiders zijn er klaar voor. Sterker nog; het wachten duurt te lang. Nog sterker; de Muziek vraagt er om!
 
Mijn ontmoeting met Magma, de band van Christiaan Vander dus, was in het begin van de jaren zeventig. ‘Dit is echt wat voor jou,’zei Wim Hellebrekers, de latere manager van allerhande bandjes. Hij liet mij het album Udu Wudu horen en ik kon niets meer zeggen. Magma vulde mijn hoofd, voor zover er ruimte was. Toen.
 
In 1976 bracht de band het album Attahk uit. Daarvan had ik The Last Zeven Minutes schijnbaar ooit ergens ooit gehoord of ieder geval het begin daarvan. Mijn toenmalige en matineuze vriendin vond Magma nog interessanter dan ik zelf en zij wekte mij met de verse elpee, die zij in de stad had gescoord, terwijl ik nog in een semicomateuze toestand verkeerde.
 
Ik stuiterde mijn nest uit. Ik keek haar aan. Met een zelfvoldane blik keek zij naar mij en ik juichte om de fantastische muziek die zij zojuist had meegebracht en ik zoende haar. Alsof ik een forse dosis amfetamine kreeg toegediend. Zonder rem hield ik van haar, maar nog meer hyperde Magma mij de rest van de lange dag.
 
   
  Mijn jazz is beter
van: - 15-07-2016 01:15
 
 

 

Mijn jazz is beter
Ik heb vrijwel alle edities van het North Sea Jazz Festival meegemaakt en sedert het begin wordt er geklaagd over de programmering, want als er één bevolkingsgroep is die ouwehoert, dan is het wel een jazzliefhebber. Richtingenstrijd is inherent aan jazz. Chicago versus New Orleans, dixieland versus de oude stijl, hotjazz versus de dansbare jazz, swing versus bebop, east coast versus west coast of mainstream versus freejazz. Gepassioneerde jazzfans gingen ooit met elkaar op de vuist vanwege hun favoriete muziek. Puristen zijn van alle tijden en smaken verschillen. De Doelen liep ooit leeg wegens de elektrische piano in de begeleidingsband van Miles Davis tijdens het Newport Festival, de voorloper van NSJ en de pleuris brak uit toen Paul Acket James Brown boekte en later Earth Wind & Fire op het affiche zette. Menig jazzbandje zou zo’n blazerssectie willen, maar E W & F is pop en pop is geen jazz.
 
Wat jazz is weet niemand. Er bestaat geen sluitende definitie van de muziek die al meer dan honderd jaar oud is. De hedendaagse jazz is een rijk palet aan verschillende stijlen en genres, beïnvloed door de actuele ontwikkelingen in de muziek en de maatschappij. Het oeverloze gemekker over het jazzgehalte van het NSJ en dat het in ‘s-Gravenhage allemaal veel beter was, komen mij zo langzamerhand flink de neus uit. Het wás in Den Haag niet beter dan in Rotterdam. Integendeel. Kleine, zweetzalen met slechte zichtlijnen. Zeshonderd treden naar het dakterras, zeulende colonnes in het eindeloze trappenhuis van de centrale hal en - zeker in het begin - een hopeloze geluidsversterking. De Bose-boxjes trokken het helemaal niet. In Ahoy zijn meer en comfortabele podia, dus het jazzaanbod is sowieso groter dan in Den Haag. Het is anno 2016 zelfs fysiek onmogelijk om alle ‘echte’ jazzacts op het festival te zien.
 
Niemand kan er iets aan doen dat Duke Ellington, Ella Fitzgerald en Dizzy Gillespie nu in Het Grote Orkest spelen. Zijn Kenny Garrett en Chris Potter minder dan Lou Donaldson en Illinois Jacket? Gelul. Bovendien, veel artiesten van de eerste edities spelen nog steeds! De azijnpissers met hun zwaar gedateerde smaak hebben volkomen ongelijk. Het North Sea is het beste jazzfestival ter wereld. De trouwe aanhang, het zeer gemêleerde en internationale publiek is daarvan het bewijs. Dat de editie van 2016 al in januari was uitverkocht is tekenend voor de groeiende belangstelling. De jazz verjongt zich continu en dat typeert de grote kracht van het genre. En wat is er mis met het feit dat nieuwe luisteraars door de populaire acts op het festival geïnteresseerd raken in de voorlopers? Het dedain over het popgehalte doet daarnaast geen recht aan de kwaliteit van de optredende bands.
 
In de Volkskrant van 14 juli 2016 wordt ook geprutteld over de geluidstechniek. Ik ga niet ontkennen dat het volume bij sommige concerten op NSJ (The Roots!) te hard was, maar het diffuse zaalgeluid bij Kamasi Washington - exponent van de talentvolle, nieuwe lichting - was geen gevolg van een onverantwoord geluidsniveau. De balans tussen het Metropole Orkest en de begeleidingsband was matig, het volume viel wel mee. De Volkskrant stelt dat de geluidskwaliteit het laatste jaar achteruit holt. Dat is onzin. De meeste concerten werden prima versterkt en ook in Den Haag was het geluid wel eens te hard (Statenhal). Dat journalisten geen aandacht aan dit fenomeen besteden is ook niet waar. Meerdere recensenten maakten, indien relevant, melding van een matige geluidskwaliteit. Het North Sea Jazz Festival onttrekt zich niet aan zijn verantwoordelijkheid. Overal zijn oordopjes verkrijgbaar en de ARBO-regels worden toegepast. Gehoorschade bij de jeugd is zeker geen gevolg van het festival, maar dat de kwaliteit van de geluidstechniek iets is om constant in de gaten te houden, staat als een paal boven water.
 
Dan kan men nog gaan jammeren over het eten, maar de broodjes van Hans Worst waren dit jaar weer prima.

 

© IJsbrand Flamminga

 
   
  Sylvana Simons is een lul
van: - 25-05-2016 19:41
 
 

Sylvana Simons is een lul
Ik heb Sylvana Simons altijd al een lul gevonden. De ophef rond haar verbaast mij niets. Ooit presenteerde zij voor de televisie het North Sea Jazz Festival. Niet gehinderd door enige kennis van zaken debiteerde zij de grootst mogelijke onzin over de internationale jazzartiesten en trachtte zij haar snotverhaal op te leuken met allerlei triviale nonsens. Hoogst ergerlijk. Jazzmuziek krijgt zeer weinig aandacht in de media en als de televisiekijker dan ook nog geconfronteerd wordt met haar nietszeggend geleuter, is de kans groot dat iedereen de plaat poetst. Ter provocatie droeg zij tijdens de uitzending een gehaakt rastapetje om aan te geven dat zij Reggae toch leuker vindt. Een typisch geval van doorzappen.

Het aantal zappmomenten op de Nederlandse televisie groeit. Het irritatieniveau van de publieke en commerciële zenders is inmiddels zo omvangrijk dat de kans bestaat op ernstige gezondheidschade. Het NICAM, de organisatie achter Kijkwijzer, zou het grachtengordelgehalte van DWDD, het inhoudsloze gezwets van Arie Boomsma, Jeroen Snel, Evert Santegoed of Andries Knevel en hun talrijke soortgenoten serieus onder de loep moeten nemen en kwijlprogramma’s voor alle leeftijdsgroepen verbieden. Alleen kijkers in een vegetatieve toestand en gezegend met een sterke maag houden zich nog staande. Voor zover zij zich daarvan bewust zijn.

Sylvana Simons werpt zich momenteel op als het boegbeeld van slachtoffers van discriminatie. Haar wereldbeeld kantelde toen Martin Simek het had over zwartjes en zij tot het inzicht kwam dat zwarte Piet eigenlijk geen neger is. Televisiekijkers (zie boven) reageerden als door een adder gebeten en Sylvana kreeg een bulk gefermenteerde stront over zich heen. Na haar recente Anschluss bij DENK, een nieuwe politieke beweging van twee - door de Partij van de Arbeid uitgekotste - Kamerleden, explodeerde de lading uitwerpselen tot monumentale proporties. Het legde de jonge partij geen windeieren en de enorme hoeveelheid racistische reacties op de sociale media bevestigde hun gelijk.

Zwarte Piet heeft weinig van doen met racisme. Hij is non-existent en blackfaced door het roet van de schoorsteen. Het hulpje van de Goedheiligman, een legende uit de 17e eeuw, zou dus even goed een echte neger kunnen zijn. Het oeroude kinderfeest is een geschikte gelegenheid om racisme bespreekbaar te maken. Het verbod van Zwarte Piet elimineert deze mogelijkheid en is daardoor discriminatoir te noemen. In onze dynamische samenleving wordt iedereen gediscrimineerd. Hoe weerzinwekkend het ook is, juist niet gediscrimineerd worden is verontrustend, want dan hoor je er niet meer bij en valt er nog weinig te verbinden.

Simons zoekt gedesillusioneerd haar heil bij het politieke establishment. Dezelfde politiek die alle arbeiders tot moderne slaven maakt en die de verworven sociale rechten bij het grootvuil zet. Die uitbuiting en verdringing faciliteert. Die toestaat dat 62 mensen rijker zijn dan 3,6 miljard wereldburgers. Die de onophoudelijke milieuverontreiniging zo goed als ongemoeid laat en het misdadige grootkapitaal omarmt. De voormalige presentatrice wil nu deel uitmaken van die heersende orde en neemt daarbij de ontkenning van de Armeense genocide, de beperking van vrije meningsuiting en vrouwenonderdrukking voor lief. Echt een lul.

© IJsbrand Flamminga

 
   
  Hersenversnotting
van: - 19-04-2016 16:18
 
 
 
Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.
 
Hirnrotsung
Ik las in het boek Achter de Schermen van de Kunst door Carin Gaemers over de oprichting van de Sectie Letteren van de Rotterdamse Kunst Stichting (RKS). Wat bleek? Na jarenlang het te hebben moeten doen met de G en de W kwam de Sectie Letteren eind 1970 tot de brood noodzakelijke uitbreiding met de M, de R en een halve B, die ook als D gebruikt kon worden. Echt sexy was het niet.
 
Het zou tot 1991 duren, eer er geld was voor een paar klinkers. Dit was de aanleiding voor de uitgave van de Zonde Reeks, poëziebundels van Onbekende Dichters. Waarop het Grote Publiek reageerde met Ongezouten Kritiek (altijd beter voor de bloeddruk). Was het inderdaad niet zonde om zoveel letters te gebruiken voor Onbekende Dichters? Niemand wist wie zij waren. Bestonden zij eigenlijk wel? Was het geen truc om fondsen te verwerven en budgettair gezien de boel op te trekken?
 
En was onbekendheid niet hun eigen schuld? Ingezonden brieven met lekker veel letters naar de lokale pers hadden hun naamsbekendheid goed kunnen doen. Maar nee, zij lagen liever te rotten op hun door lege flessen goedkope wijn omzoomde bed. Waren zij niet beter uit met een betaalde baan? Gewoon hard werken dan op kosten van de Staat letters op het toenmalige papier te zetten?
 
Na dwingend en bovendien ambtelijk advies van de Secretarieafdeling Kunstzaken ging de RKS, om de Zonde Reeks kaliber te geven, over tot de aanschaf van het gehele alfabet, maar toen was het eigenlijk al te laat. Niet lang of kort daarna werd de RKS opgeheven en de Onbekende Dichters gingen met een bijstandsuitkering ondergronds. De opkomst van het barbarisme der Volkspartij beslechtte de doodstrijd van de Rotterdamse literatuur.
 
Creativiteit - in welke vorm dan ook - werd door de Coolsingel vakkundig in de kiem gesmoord. Daarom is het nooit wat geworden met mijn aanbeveling inzake een Substantiële Impuls voor de kwakkelende Duitse economie: hoofdletters afschaffen. Dit scheelt een heelal aan handelingen. Nooit meer wat van gehoord. Mijn suggestie om in het kader van de bezuinigingen verkeerslichten te ontwerpen met maar één kleur heeft het ook niet gehaald.
 
Bezuinigingen zijn van alle tijden en het onbezonnen elimineren van hoofdletters of zelfs klinkers heeft blijkbaar een tegengesteld effect. Het voornaamste doel van bezuinigingen is namelijk de productie  van ambtelijke teksten. Het vakmanschap van Onbekende Dichters werd geruisloos overgenomen door Anonieme Ambtenaren. Gebruik makend van het totale alfabet ontstond er een onmetelijk brij van volkomen zinloze formuleringen met een poëtische waarde die alleen voor robotten begrijpelijk is.
 
De waarschuwingen voor de robottisering van de samenleving worden afgedaan als stuiptrekkingen van doemdenkers, maar in feite zijn wij - taalkundig gezien - al jaren lang het slachtoffer van Onverzorgd Taalgebruik (OVT). De hedendaagse media, zoals de radio en de televisie, facebook, twitter, keuzemenu’s, internet forums en whatsapp etaleren het gestage verval van de verworvenheden der Nederlandsche taal.
 
Een aantal ondergrondse dichters komt in verzet tegen deze verloedering. Hun moedige opstand is gebundeld in de Stichting Verzorgd Taalgebruik (SVT). De SVT helpt ondergedoken taalverzorgers met morele en financiële ondersteuning. Bibliotheekpasjes worden vervalst en illegale teksten met veel medeklinkers vinden hun weg naar gelijkdenkende lezers. Vrouwelijke koeriers verspreiden in alle anonimiteit de actuele berichten van de SVT. Een kleine, maar krachtige verzetsgroep schildert moeilijke woorden op graffitivrije muren.

Een groot succes boekte de SVT in de strijd tegen overbodige letters. Zo heeft de RET (Rotterdamsche Elektrische Tram) de melding ‘Buiten Dienst’ vervangen door ‘Geen Dienst’ en een delicatessenwinkel in de Lusthofstraat te Rotterdam-Kralingen verving de bordjes met het afkeer wekkende ‘eiersalade’ door het efficiënte ‘eisalade’. De bekende saxofonist Fred Fierst van Wijnandsbergen noemt zich voortaan simpelweg Fred Fierst.
 
In januari 2016 heeft de SVT het tot het Lidwoord van het Jaar uitgeroepen. De stond het afgelopen jaar op één. Daarmee kwam in 2015 een einde aan de hegemonie van een. Een kende een lange tijd een onaantastbare positie. De gestage groei van de en vooral het leidde tot de eenmalige keuze voor de. Naar alle waarschijnlijkheid overkomt het nu hetzelfde.
 
Het Lidwoordfestival is een aansprekend voorbeeld van het bewustmakingsproces dat een essentieel onderdeel is van het werk van de Stichting Verzorgd Taalgebruik. Steun de SVT met de donatie van een substantieel bedrag op de rekening van de stichting O.E.B. (NL15ABNA0896724657). Lid worden kan ook.

© IJsbrand Flamminga
 
<< Laatste tips | << Nieuwer | Ouder >>
 
.: © 2006 Skala Lokala :.